كوك كن ساعتِ خویش !
 
 
اعتباری به خروسِ سحری ، نیست دگر
 
دیر خوابیده و برخاسـتنـش دشـوار است
 
 
كوك كن ساعتِ خویش !
 
 
  كه مـؤذّن ، شبِ پیـش
 
دسته گل داده به آب
 
. . . و در آغوش سحر رفته به خواب
 
 
كوك كن ساعتِ خویش !
 
 
شاطری نیست در این شهرِ بزرگ
 
كه سحر برخیزد
 
شاطران با مددِ آهن و جوشِ شیرین
 
دیر برمی خیزند
 
 
كوك كن ساعتِ خویش !
 
كه سحر گاه كسی
 
بقچه در زیر بغل ، راهیِ حمّام نیست
 
كه تو از لِخ لِخِ دمپایی و تك سرفه ی او برخیزی
 
 
كوك كن ساعتِ خویش !
 
رفتگر مُرده و این كوچه دگر
 
خالی از خِش خِشِ جارویِ شبِ رفتگر است
 
 
كوك كن ساعتِ خویش !
 
ماكیان ها همه مستِ خوابند
 
شهر هم . . .
 
خوابِ اینترنتیِ عصرِ اتم می بیند
 
 
كوك كن ساعتِ خویش !
 
كه در این شهر ، دگر مستی نیست
 
كه تو وقتِ سحر ، آنگاه كه از میكده برمی گردد
 
از صدای سخن و زمزمه ی زیرِ لبش برخیزی
 
 
كوك كن ساعتِ خویش !
 
اعتباری به خروسِ سحری نیست دگر ،
 
و در این شهر سحرخیزی نیست
 
 
"کیوان هاشمی"

 

برگرفته از : http://nahalproject.mihanblog.com/