• در هر گام بايد اجازه دهيم پاي تكيه گاه، کاملا صاف شود )زانو خم نباشد(، سپس پاي بعدي را از زمين برداريم. اين عمل باعث ميشود تا فشار وزن بدن از روي ماهيچه هاي پا خارج و به استخوا نها و تاندو مها منتقل شود؛ در غير اين صورت ماهيچه هاي پا همواره بايد وزن بدن را تحمل کنند که اين امر خستگي زودرس را به دنبال خواهد داشت.

• ابتدا پاشنه و سپس پنجه پا را بر روي زمين قرار دهيم.

• آهنگ حركت بايد يكنواخت باشد و قد مها يكسان برداشته شود.

• بايستي تمامي کف پا روي زمين قرار داده و از حرکت بر روي پنجه و پاشنه خودداري كنيم؛ مگر در موارد خاص مثل شن اسکي

• قدم را با نفس هماهنگ كرده و سرعت حركت خود را با شيب و سختي مسير تنظيم كنيم.

• شيبهاي بيش از 20 درجه را چه هنگام صعود و چه هنگام فرود )به جز شن اسکي( حتما به صورت مارپيچ (زيگزاگ) طي کنيم. زيرا در اينصورت فشار وارد بر بدن بسيار کمتر می شود. هر چه شيب تندتر باشد زاويه بين دو خط زيگزاگ کمترو طول مسير زيگزاگ با توجه به پهناي منطقه، بلندتر ميشود.

• گا مهاي اوليه را بسيار آهسته برداريم و بعد از مدتي به تدريج سرعت خود را اضافه كنيم. تند راه رفتن در سربالاي يها به ويژه در کساني که آمادگي جسماني لازم را نداشته يا اين که کول هپشتي سنگين با خود ب ههمراه دارند، نه تنها باعث تنگي تنفس خواهد شد بلکه مصرف انرژي بيشتري را م يطلبد.

• طول قدم کو هنورد بايد با در نظر گرفتن قد و عوامل ديگري همچون شيب مسير تنظيم شود. در مکا نهاي تقريبا تخت که شيب اندکي دارد، م يتوان قد مهاي بلندي برداشت. ولي در سربالاي يها و مکا نهاي پرشيب بايد فاصله قد مها را کوتا هتر کردو طوري گام برداشت که خستگي اندا مها به کمترين ميزان خود برسد.

• براي عبور از سطوح شیبدار بايد عمود بر سطح حرکت کنيم. در اين حالت پاها را نيز عمود بر سطح افق قرار دهيم. می توانیم با استفاده صحيح از چو بدستی، مقداري از فشار بر روي پا، ران و کمر را کاسته و عضلات بازو را نيز درگيركنيم. تا حد امکان از صعود از شیبهای پر ازسیگریزه و شن اجتناب نماييم، زيرا با صرف انرژي زياد مسافت کمي راخواهيم پيمود.

• در حين حرکت بايد به اطرا فمان توجه داشته باشيم تا هم مسير بازگشت در ذهنمان بماند و هم موانعاحتمالي موجود دربين راه را شناسايي کنيم. در صورت لزوم از اطلاعات به دست آمده در طول مسير یا دداشت برداریكنيم. همچنين در هريك ساعت حركت، پنج دقيقه استراحت لازم است تا انرژ يمان به طرز صحيح تقسيم شود. شن اسکی

• هنگام پايين آمدن از سطوح پر از سنگريزه و شن بايد پاشنه پا را روي زمين گذاشت. بايد به خاطر بسپاريم که هنگام پايين آمدن متناسب با ميزان شيب مسير زانوها را خم و سنگيني بدن را به عقب بياندازيم تا در صورت زياد بودن شيب، تعاد لمان را از دست ندهیم. همچنين، هنگام پايين آمدن از شي بهاي تند بهتر است فاصله قد مها را کوتا هتر كنيم.

• در شن اسکی ، رعايت فاصله مناسب با نفر جلويي لازم است؛ به طوري که اگر نفر جلويي ناگهان ايستاد، تعادل نفر قبلي به هم نخورد. از سويي اگر تعادل نفر عقب به هم خورد، نفر جلويي فرصت کافي براي واكنش داشته باشد. در اين روش احتمال ايجاد گرد و خاک زياد است وجود اين فاصلهمی تواند از رسیدن گرد و خاک نفر جلويي به ریه ها جلوگيري کند.

• سرعت در شن اسکی در به هم خوردن تعادل و آسیب دیده گی اعضاي بدن مخصوصا زانو، اثر مستقيم دارد؛ بنابراين نبايدسرعت زياد داشته باشيم؛ پوشيدن گتر برزنتي در شن اسکی براي محافظت از کفش و شلوار لازم است.    

برداشت از : http://hamrakoo.blogfa.com/