فروشگاه لوازم کوهنوردی دونا

سبزپرس – گروه تشکل ها و رسانه: «رجبعلی کارگر» کارشناس اجرایی سازمان حفاظت محیط زیست که 36 سال سابقه خدمت در کارنامه دارد، در مراسم بزرگداشت استاد هوشنگ ضیایی، به بیان دستاوردهای علمی و اجرایی مهندس ضیایی پرداخت.

به گزارش سبزپرس، پیش از آغاز سخنرانی کارگر، «پرهام دیباج» مجری برنامه از او به عنوان «عموی بزرگ فعالان محیط زیست» یاد کرد.
کارگر که پیش از این و دوره های مختلف ریاست پارک های ملی «گلستان»، «تندوره»، «خجیر»، «سرخه حصار» و «لار» را بر عهده داشته است، سخنرانی خود را با سابقه تشکیل «گارد حفاظت محیط زیست» آغاز کرد و گفت: گارد حفاظت محیط زیست پیش از انقلاب از نادرترین تشکل های حفاظت محیط زیست نه تنها در ایران که در خاور میانه بود و پرسنل آن از محیطبانان و افسر شکاربانان تشکیل شده بودند. 
او افزود: وجه تمایز گارد محیط زیست ایران نسبت به سایر کشورها، حتی اروپا داشت، عشق تعهد و مسئولیت پذیری در این افراد بود. سازمان محیط زیست به وجود این افراد پایدار بود و پایدار خواهد بود. این افراد در آموزشکده عالی حفاظت محیط زیست آموزش می دیدند. اما این آموزشکده، دو سال قبل از انقلاب تعطیل شد که این مایه تاسف بود. 
کارگر خاطر نشان کرد: من در سال 58 رئیس پارک ملی گلستان بودم. در آن زمان جنگ گنبد بود و منطقه نیز زیر هجوم دامداران، متصرفان زمین، متخلفان شکار و قطع درختان بود. به طوری که وقتی وارد گلستان شدم، با پوست مرال کومه درست کرده بودند و من 12 جفت پای مرال جمع آوری کردم و با خودم به پایین انتقال دادم. در هر جایی شاخ قوچ اوریال و کل (بز کوهی) باقیمانده از شکار غیر مجاز وجود داشت و در هر دره ای گله های گوسفندهای اهلی با سگ های گله دیده می شد. تمام پاسگاه ها هم خالی از محیطبان بودند. 
او ادامه داد: در آن شرایط من کارآموز آقای ضیایی در شیراز بودم و از ایشان تقاضای کمک کردم. ایشان با کمال میل پذیرفتند و با تعدادی از کارشناسان سازمان به پارک تشریف آوردند و پارک را پیمایش کردیم. ما در یک روز پایش تنها 18 قوچ و میش دیدیم در صورتی که در سال 1355 تعداد 15 هزار قوچ و میش در گلستان بود. نه اینکه همه آنها از بین رفته باشند، بلکه نا امنی منطقه آنها را پراکنده کرده بود. 
او افزود: آقای ضیایی به تهران بازگشتند و تصمیم گرفتند که پارک ملی گلستان را به عنوان گل سرسبد خاورمیانه و یکی از آثار مهم طبیعی کشور و جهان را نجات دهیم. به این نتیجه رسیدیم که برگزاری دوره آموزش منطقه ای محیطبانان سراسر کشور است که در گلستان تشکیل شود. ضمن اینکه اعلام کنیم، پارک ملی گلستان صاحب دارد و از طرف دیگر برای محیطبانان روحیه ایجاد کنیم. همچنین می خواستیم محیطبانان آموزش دیده را به خوش ییلاق و میاندشت که در اطراف گلستان هستند، اعزام کنیم. بدون آنکه یک ریال اعتباری از سازمان برای تشکیل این کلاس ها در نظر گرفته شده باشند. 
این کارشناس با سابقه حفاظت محیط زیست تصریح کرد: 50 محیطبان از سراسر کشور جمع آوری شدند. حتی ما برای غذای محیطبانان، پول نداشتیم و چون در برناهم درسی آنها تاکسیدرمی و کالبد گشایی قرار داده بودیم، یک مرال، یک قوچ و یک کل را شکار کردیم که هم برای آموزش تاکسیدرمی مورد استفاده قرار دهیم و هم از گوشت آنها برای خوراک محیطبانان در مدت 40 روز استفاده کنیم. 
او افزود: گشت های شبانه که امروزه به کلی فراموش شده، در آن کلاس ها انجام می گرفت و تمام بزرگان سازمان مانند آقای مجنونیان و آقای دکتر کیابی و اقای ده بزرگی به صورت رایگان کلاس ها را اداره می کردند و مدیریتشان بر عهده آقای ضیایی بود. 
کارگر تصریح کرد: از امام جمعه شهرها دعوت می کردیم که بیایند و با محیطبانان ما آشنا شوند. چون تاثیرات امام جمعه ها در خطبه ها برای حفاظت مناطق بسیار موثر بود. روسای دادگاه را نیز دعوت می کردیم، چون آن زمان اصلا پرونده های شکار غیرمجاز را در دادگاه ها از ما نمی پذیرفتند. 
او ادامه داد: کلاس ها به شش دوره در چند سال تبدیل شد و صدها محیطبان آموزش دیدند و محیطبانانی که از استان ها می آمدند سفیرانی بودند که به استان های خودشان می رفتند و می گفتند که گارد حفاظت محیط زیست وجود دارد و می توانند کماکان مناطق چهارگانه را حفظ و حراست کند. 
کارگر گفت: همین باعث شد تا سازمان مجبور شود که بعد از 13 سال آموزشکده عالی محیط زیست که محل تربیت و پرورش محیطبانان زحمتکش بود، بازگشایی شود. در این زمینه آقای مهندس ضیایی واقعا به گردن سازمان، حیات وحش کشور و عرصه های طبیعی و زیستگاه ها حق دارند و این بزرگداشت بی دلیل نیست. 
او در بخش دیگری از سخنان خود گفت: در سال 70 من به پارک ملی خجیر و سرخه حصار آمدم و از آنجایی که مناطق استان تهران به دانشگاه نزدیک بود، این مناطق بهترین محل ها برای پرورش علاقه به محیط طبیعی بود. آقای دکتر صدوق مدیرکل ما بودند و فضا بسیار فراهم بود و دانشجویان را می پذیرفتیم. 
کارگر افزود: وقتی دانشجو وارد منطقه می شد، تجربه را از محیطبان می آموخت و علم را به محیطبان منتقل می کرد. یعنی آن فضای کاری محیطبان را تغییر می دادند تا آن محیطبان با علاقه معرفت بیشتری از منطقه حفاظت کند. ضمن اینکه ما اعتقاد داشتیم که حضور دانشجو در منطقه، ضامن سلامت محیطبان و امنیت منطقه است. چرا که متخلفان در فضای ساکت می توانند به حیات وحش نزدیک شوند. 
او ادامه داد: در 18 سالی که در استان تهران بودیم، شاید صدها دانشجو که بسیاری از آنها اینجا در این مراسم حضور دارند و بسیاری از آنها بهترین محققان و پژوهشگران و کارشناسان محیط زیست شده اند، با تشویق آقای مهندس ضیایی از مناطق بازدید کردند و به محیط طبیعی علاقه مند شدند. 
این کارشناس با سابقه محیط زیست اظهار داشت: از جمله کارهای دیگر آقای مهندس ضیایی، پیش قدم شدن برای درمان حیات وحش و بررسی بیماری در حیات وحش بود. در این مورد ما کس دیگری را نمی شناختیم که توان برخورد با این مسایل را داشته باشیم. 
او افزود: مثلا یوزپلنگی که در دهه 1370 در پارک ملی کویر بیمار شده بود. آقای دکتر صدوق که مدیرکل ما بودند، دستور دادند که من با آقای ضیایی تماس بگیرم. در همان زمان آقای ضیایی از سازمان حفاظت محیط زیست اخراج شده بودند. آقای دکتر صدوق دستور دادند تا  با مسئولیت خودم آقای ضیایی را به پارک ملی کویر و بالای سر پوزپلنگ ببرم. 
کارگر تصریح کرد: آقای ضیایی برای مسافرت خانوادگی بلیط هواپیما گرفته بود و ایشان بدون اینکه این مسئله را مطرح کنند، قبل از اینکه من به خانه ایشان برسیم، با کوله پشتی و وسایل بیهوشی آماده شده بودند تا ما به کویر برویم. ایشان یک هفته در پارک ملی کویر ماندند تا یوزپلنگ را مداوا کنند در صوررتی که او کسی بود که اخراج شده بود و با بی مهری با او برخورد شده بود. با این حال این تعهد را در خود می دیدند که این یوزپلنگ را مداوا کنند. 
مراسم بزرگداشت استاد هوشنگ ضیایی، به پاس چند دهه تلاش برای حفاظت محیط زیست و طبیعت ایران شب گذشته (پنج شنبه 21 اردیبهشت) در فرهنگسرای ارسباران تهران برگزار شد.