بروز مرگ چو تابوت من روان باشد
 گمان مبر که مرا درد این جهان باشد


 برای من مگری و مگو دریغ دریغ
 به دوغ دیو در افتی دریغ آن باشد


 جنازه ام چو ببینی مگو فراق فراق
 مرا وصال و ملاقات آن زمان باشد


 مرا بگور سپاری مگو وداع وداع
 که گور پرده جمعیت جنان باشد


 فرو شدن چو بدیدی برآمدن بنگر
 غروب شمس و قمر را چرا زیان باشد


 تو را غروب نماید ولی شروق بود
 لحد چو حبس نماید خلاص جان باشد


 کدام دانه فرو رفت در زمین که نرست
 چرا به دانه انسانت این گمان باشد


 کدام دلو فرو رفت و پر برون نامد
 زچاه یوسف جان را چرا فغان باشد


 دهان چو بستی زین سوی آنطرف بگشا
 که های و هوی تو در جو لامکان باشد


(حضرت مولانا)