چرا افراد زیادی در کوه اورست می میرند؟

25 آگوست 2006 - چرا افراد زیادی در کوه اورست می میرند ، این سوالی است که آندرو سادرلند در مجله BMJ ( مجله پزشکی بریتانیا) مطرح می کند.

قبلا فکر می کردند از نظر فیزیولوژیکی صعود به کوه اورست با یا بدون اکسیژن غیر ممکن است. در سال 1953 هیلاری و تنزینگ نشان دادند که رسیدن به قله با اکسیژن ممکن است و در سال 1978 مسنر و هابلر ثابت کردند که صعود به آن بدون اکسیژن هم ممکن است.

هر چند اورست همان اورست است ، و اکنون درک بهتری از هم هوایی ، وسایل کوه نوردی بهتر ، و مسیرهای تثبیت شده داریم ، در نتیجه منطقی به نظر می رسد که صعود به اوست ممکن است در مجموع به فعالیتی تبدیل شده باشد که کمتر مرگبار است. معهذا ، امسال ( 2006 ) آمار غیر رسمی تعداد جسد ها در کوه اورست به 15 رسید ، که بیشترین رقم از زمان فاجعه 1996 است که در آن سال 16 نفر جان دادند و 8 نفرشان در یک شب پس از طوفانی غیر منتظره کشته شدند. میزان مرگ در کوه اورست در طول سال ها ، با حدود یک مرگ در هر 10 صعود موفق ، تغییر پیدا نکرده است. هر نفری که به قله می رسد ، حدود 1 در 20 احتمال دارد که نتواند به پایین برگردد. پس چرا افراد زیادی در کوه اورست می میرند؟ و مهمتر از همه ، آیا می توانیم این رقم را پایین بیاوریم؟

دلایل عمده مرگ افراد هنگام صعود به کوه اورست آسیب ها و خستگی زیاد است. معهذا ، نسبت زیادی از کوه نوردان هم بر اثر بیماری های مرتبط با ارتفاع بویژه بر اثر ادم مغزی ناشی از ارتفاع بالا ( HACE ) و ادم ریوی ناشی از ارتفاع بالا ( HAPE ) می میرند.

امسال ، این نویسنده در رخ شمالی اورست به عنوان پزشک در اکسپدیشن Evererstmax حضور داشت و به دلیل میزان زیاد بیماری مرتبط با ارتفاع و فقدان نسبی اطلاعات در میان افراد تلاش کننده در اورست بهت زده شد. او می نویسد :" در تلاش برای صعود به قله ، در ارتفاع 7000 متری قادر بودیم تا به افراد مبتلا به HAPE کمک کنیم ، اما در قسمت های بالاتر کوه از کنار چهار جسد گذشتیم که بخت و اقبال کمتری داشتند. آخرین جسدی که با آن مواجه شدیم متعلق به مردی فرانسوی بود که چهار روز پیش به قله رسیده بود اما دیگر رمقی برای فرود آمدن نداشت و بسیار خسته شده بود. بهترین دوستش بیهوده تلاش کرده بود که او را به پایین بیاورد ، اما در شش ساعت تنها 50 متر فرود آمده بودند و مجبور شده بود او را رها کند."

او می گوید :" برخی افراد معتقدند که بخشی از دلیل افزایش کشته ها ، تعداد کوه نوردان بی تجربه است ، که مبالغ زیادی برای صعود به اورست می پردازند. از نظر من ، کوه نوردان فراتر از توانایی شان صعود نمی کنند بلکه فراتر از توانایی ارتفاع شان صعود می کنند. متاسفانه بدست آوردن تجربه در مورد اینکه صعود کردن در بالای کمپ 3 ( 8300 متر ) چه وضعیتی دارد بدون صعود به اورست دشوار است. کوه نوردان همواره نمی دانند توانایی شان در بالای 8300 متر چگونه خواهد بود.او پیشنهاد می کند کوه نوردان در هنگام بالا رفتن باید کمتر در مورد " صعود " و بیشتر در مورد سلامتی شان فکر کنند.

او توضیح می دهد فرقی نمی کند چه چیزی ما را آزار می دهد ، چه HACE ، چه HAPE یا فقط خستگی زیاد باشد –،نتیجه همیشه یکسان است – صعود کوه نورد آهسته تر می شود. اگر بیش از حد آهسته حرکت کنید این یعنی اینکه یک جای کار اشکال دارد و احتمال اینکه سالم از این کوه خارج شوید بسیار کاهش می یابد. اما وقتی قله در معرض دید قرار می گیرد این توصیه اغلب اوقات مورد غفلت قرار می گیرد.

وقتی این نویسنده به کنسولگری فرانسه در کاتماندو رفت تا فوت مرد فرانسوی را تایید کند ، کنسول ، که نه کارشناس کوه نوردی بود و نه کارشناس ارتفاع ، سرش را تکان داد و گفت :" او تا ساعت دوازده و سی دقیقه به قله نرسید ؛ این یعنی 14 ساعت کوه نوردی – این زمان خیلی زیادی است."

این مقاله از از مطالب ارائه شده به وسیله مجله BMJ ( مجله پزشکی بریتانیا ) گرفته شده است.

منبع : http://www.sciencedaily.com/releases/2006/08/060824222248.htm

مترجم : فریدون شیرمحمدلی http://newfarid.blogfa.com/post-668.aspx